Tego zawodnika darzę szczerą sympatią. Lubie patrzeć jak jeździ. Lubię Włochów, których nazwisko brzmi melodyjnie (w odróżnieniu od tych, którzy nazywają się po niemiecku). Przykro było patrzeć przez trzy ostatnie sezony na zagubienie i słabość Włocha. Zatoczył jakby wielkie koło, wrócił do nart Dynastara i… nareszcie wszystko działa. Nadal jeździ pięknie. Teraz dodatkowo również szybko. Cała reprezentacja Italii prezentuje podobną, idealną technikę. To połączenie precyzji, nieruchomego tułowia i dynamicznej pracy nóg. Do tego ta lekkość jazdy i płynność! Ta płynność całego ciała to chyba geny. W każdym razie spokojnie możemy ten fakt podciągnąć pod słowo: talent. Przyglądając się technice jazdy Maxa chciałbym zwrócić uwagę na jeden element niezwykle istotny w technice jazdy, a sprawiający wielu narciarzom kłopoty. To płynne dopasowanie pracy ciała góra-dół i przód -tył. Zobaczcie poniższy filmik. W Crans Montana pokazał klasę:

Ruchy ciała góra-dół, przód-tył są ze sobą bezpośrednio powiązane, ponieważ odbywają się równocześnie. Dla początkującego na pewno będzie stanowiło duży kłopot opanowanie równoczesne pracy góra-dół oraz przód–tył, jednak bez takiej umiejętności jazda będzie bardzo sztywna i pozbawiona kontroli.

Przenoszenie środka ciężkości przód–tył ma za zadanie kontrolę zachowania nart. Trzeba sobie uświadomić, że główną oś obrotu znajduje się w okolicach stawu skokowego, czyli mniej więcej tam, gdzie znajduje się canting.. Pochylamy równo całe ciało do przodu i do tyłu. Na zgięcie w stawie skokowym oczywiście nie pozwalają buty narciarskie i ich specyficzna konstrukcja. Pochylając się więc do przodu, działamy siłą na język buta i, co za tym idzie, przenosimy siłę na dzioby nart. Analogicznie – przenosząc ciężar ciała do tyłu, odciążamy tyły nart, co powoduje zakończenie skrętu. Ważne: starając się pochylić do przodu, nigdy nie wolno zginać ciała w stawie biodrowym. Fakt, że często możemy to zauważyć u zawodowców związany jest z dodatkowym dociążeniem. Najpierw idzie całe ciało, dopiero potem ewentualnie „dochylamy” górą.

Dobrym ćwiczeniem na wyczucie roli ruchu przód–tył oraz na równowagę jest jazda w odpiętych butach. Stajemy na szerokim, bardzo łatwym stoku. Odpinamy, luzując z ząbków górne klamry, lekko (na pierwszy ząbek) zapinamy klamry dolne. Nie polecam tego ćwiczenia na stromym stoku, ale taka jazda przy zachowaniu pełnej kontroli na łatwym stoku to ciekawe doświadczenie. Sami spróbujcie.

Na powyższym filmie nie widać pracy przód – tył, widać natomiast doskonale ruchy góra – dół Jaki jest tego cel? Ruchy góra–dół kontrolują siłę, z jaką działamy na śnieg, i oczywiście siłę, z jaką śnieg oddaje energię. Mam na myśli siłę, z jaką krawędzie utrzymują nas na stoku. Główna praca w tych ruchach odbywa się w stawach kolanowych, biodrowych i ramiennych. Mocno pracują wtedy mięśnie szkieletowe, głównie mięśnie pleców. Wróćcie jeszcze raz do filmiku prezentującego technikę Maxa. Trzeba zwrócić uwagę na moment przejścia ze skrętu w skręt (na stromym) – jak bardzo jest wyprostowany, aby za chwilę przy tyczce zejść bardzo nisko. Nie chodzi o wyjście. Ono po prostu jest niezbędne do obniżania sylwetki w skręcie. To daje trzymanie krawędzi i kontrole nart. Jeśli chcemy żeby narty „trzymały” na twardym, warto o tym pamiętać.

Dobre ćwiczenie na wyczucie odpowiedniego rytmu wygląda następująco:

Kijek przekładamy za plecami co zmusza do wyprostowania sylwetki i podniesienia bioder.

Poszukując płynności jaką prezentuje Blardone namawiam do spróbowania wskazanych ćwiczeń. Jestem pewny, że Max wykonał ich tysiące. Wraz z ćwiczeniami przychodzi lekkość i płynność. Tędy droga do skuteczności i przyjemności, której poszukujemy wszyscy.

Szafa

Na czym polega fenomen techniki jazdy szwajcarskiego młokosa – B Feuz’a? Popatrzmy na jego jazdę. Najlepiej widać na filmiku z treningów w Argentynie. Sami zobaczcie:

Co widać? Trochę jak Daniel Albrecht przed wypadkiem – perfekcyjne poukładanie techniki. Powtarzalność skrętów onieśmiela. Ciało uwolnione, niezwykle lekka jazda– nogi płynnie przechodzą z lewej na prawą stronę. Tułów odcięty od nóg – nieruchomy, cały czas skierowany w dół stoku. Zwróćcie uwagę na ustawienie ręki wewnętrznej, bliższej tyczki. Sposób trzymania ręki w momencie wyjścia ze skrętu ułatwia zsynchronizowanie odpowiedniego układu ciała oraz idealnego timing-u – prawidłowego rozpoczęcia kolejnego skrętu. Oczywiście trzymając ciało z przodu! Pracują nogi, a raczej – kolana i podudzia, żadnych zbędnych ruchów! Perfekcyjny, lekki carving.

Pomimo że jest specjalistą od konkurencji szybkich, najwięcej dni treningowych przed sezonem poświęca na gigant, od którego tak naprawdę wszystko się zaczyna! To właśnie w skręcie gigantowym na bramkach czy w jeździe luźnej mamy najwięcej czasu na prawidłowe poukładanie własnej sylwetki. Na pytanie zadane Beatowi: „Co zmieniłeś w treningu przez ostatni okres? Co dało taki nagły progres i miejsce na topie?” Odpowiada: „Przez ostatnich kilka lat wykonywaliśmy z trenerem tą samą pracę, która teraz przynosi efekt. To dało czucie nart przy dużej prędkości!”

Patrząc na sposób jazdy Feuz’a, proponujemy zastanowić się nad swoją jazdą. Każdemu życzymy poczucia podobnej lekkości i płynności w jeździe. Nawet nie będąc ekspertem, każdy łatwo zauważy fenomen tego zawodnika. Podsumować cytujemy raz jeszcze: „Przez ostatnich kilka lat wykonywaliśmy z trenerem tą samą pracę, która teraz przynosi efekt” Tylko jaka pracę? Tutaj tkwi sekret. Współaytorem tego tekstu jest Maciek Bydliński, z którym „popełniliśmy” obok książki jeszcze kilka tekstów i fajnie (przynajmniej moim zdaniem) to wychodzi.

Szafa