Z Tanją…

…Liz Goergl

…Lindsey

…pojawił się sam Alberto

…Julia. To to ma opanowane zgrywanie gwiazdeczki. Można podziwiać i się uczyć ]

…urocza Tesa Worley

Znacie pomysł na rozegranie zawodów Gardenissima? Na zboczach Secedy ustawiany jest co roku najdłuższy gigant na świecie. Niby proste, ale jak to będzie na gigancie długości 6 kilometrów, który jedzie się ponad 4 minuty? Niby jestem doświadczonym narciarzem ale kompletnie nie miałem pojęcia co mnie spotka. Bo i skąd? Znałem trasę: stromo (nawet bardzo) od góry i raczej płasko w dolnej części. Dobra – przejadę górę i jakoś się „dowiozę” po płaskim do mety. Byle nie wyglądało na styl Justyny Kowalczyk, byle zachować styl.

Oto jak to wszystko się odbyło:

5:30 pobudka

6:30 jedziemy w okolice mety. Jeszcze ciemno. Nagle pojawia się sporo samochodów. Cudem w ostatniej chwili łapiemy parking w okolicach wyciągu.

7:00 oglądanie. Jest pięknie. Wschód słońca pojawia się w okolicach startu. Zimno, trasa lodowa. Już podczas oglądania zauważyłem że to dość szybkie ustawienie. Miał być GS od góry, a tutaj … szybko będzie, oj szybko. Dolna część trasy to jeszcze większe zaskoczenie. Niby trasa wytyczona po wąskim pasku śniegu, ale ustawiający trasę jakby zamierzali się mścić na zawodnikach. Wydawało mi się, że zakręty zbieżne będą z przebiegiem trasy, a tutaj – powykręcane gdzie tylko się da. Czyli około 40 sekund na wprost i trzy kontry na stromym. I tak kilka razy.

8:00 start zawodów. Wszystko idzie super sprawnie. Wszyscy ( z wyjątkiem gwiazd PŚ) startują dwójkami co 30 sekund. Taki interwały startowe oczywiście spowodują że zawodnicy wymijać się będą na trasie

9:00 START. Jak wcześniej rozmawiałem z doświadczonymi „wyjadaczami” Gardenissimy – najważniejsze to wygrać swoją dwójkę i wjechać z przodu na dolną część trasy, gdzie wcześniejszy gigant podwójny łączy się we wspólne bramki. Zauważyłem rywala na sąsiednim czerwonym torze i zaraz ten problem odpadł. Pojawił się w kombinezonie i z kamera na kasku. Bardziej niepokoił ten jadący 30 sekund przede mną… Dopadłem biedaka jeszcze w górnej części na pierwszym przełamaniu terenu. Wyprzedzanie na GS to nie jest dla mnie sprawa oczywista. Przegoniłem dalej jeszcze jednego rywala i wpadłem na metę tuż za kolejnym. Jak organizatorzy to ogarniają, sam nie wiem? Wydaje się jednak, że czasy mierzone są poprawnie.

Trasa jest naprawdę trudna i szybka. Cała twarda i lodowa. Bramki, które wydawały się szeroko rozstawione pojawiają się nagle. Często zaskakująco szybko.

12:00 Posprzątane. Nie ma śladu po zawodach. Przejechało 700 zawodników !!!

Trasę da się przeżyć. Zostało mi nawet trochę energii „żelaznej rezerwy”. Fajnie było zmierzyć się z Hanesem Raicheltem, który jest ostatnio w niezłym gazie. Porównując czas do zwycięzcy podkreślam pewna niesprawiedliwość: Hanes startował ze zwykłej fotokomórki ( a nie zapadni wypuszczającej zawodnika) i co najważniejsze nie musiał nikogo wymijać na trasie tak to jest – gwiazdy maja łatwiej na starcie.

Miło popatrzeć na tylu wielbicieli narciarstwa bawiących się wspólnie. Mniej lub bardziej zaangażowani wszyscy przeżyli świetny dzień. Jeśli tylko się uda to zamierzam to powtórzyć ponownie za rok. Tylko wtedy przyjadę wcześniej aby potrenować GS. Tego najbardziej mi brakowało. Zresztą nieważne. Najważniejsza była dobra zabawa i takie wspomnienia pozostaną.

Więcej zdjęć oraz wyniki: http://www.valgardena.it/gardenissima/index_eng.html

Szafa

Na poczatek w Wiśle test Rossignol’a:

Lekko nie było, choć nie powiem, zeby się z chłopakami z PM Sport nie pracowało na wesoło. Test zrobiony najlepiej jak to mozliwe w panujacych warunkach sniegowych. Pakowanie i do Brennej, gdzie już od dnia poprzedniego część firmy Glaxo walczyła na stokach.

Zawody, pakowanie …i wylot. Od niedzieli startuje impreza dla Orange. 120 osób. Narciarze, snowboardziści, spacerowicze.

Wisła, Brenna i Szczyrk. Takie polskie trzy doliny. Trzy dni. Trzy wielkie imprezy. Szaleństwo, które już za nami. Po ostatnich dniach moge powiedzieć, że ta zima już za nami. Oczywiście szykuje się jeszcze kilka rzeczy, ale to już pestka… Nie.  Czujności nie wolno tracić nigdy.

Przed startem

Maciek na trasie zjazdu,

… ale się to oglada po powrocie do domu.

Po swoje kolejne zwycięstwo w sezonie przyjechał szwajcar, którego przedstawiać nie trzeba:

Nie udało się, było blisko. sami sprawdżccie wyniki na stronach Fis-u. Cuche 3 za Bode i 0,04 sek za K Kroellem.

Jakoś tak z innej perspektywy patrzę na te zawody PŚ. Przyjechałem z firmą AMG sponsorujacą Maćka. Narty, niesamowite widoki, spokój. Nigdzie się spieszyć nie trzeba. Klimat PŚ z tej perspektywy jeszcze bardziej smakuje.

Bardzo ładnie dzisiaj zaprezentował się Maciek Bydliński. Dzisiejsze zawody (choć to  PŚ) zostały zaplanowane przez nasz Team jako trening do niedzielnej superkombinacji. 5,3 straty to dobry wynik (dla tych oczywiście, którzy choć trochę znaja realia!). Za chwilę kolacja, na której gościem bedzie Maciek.   Poznam więcej szczegółów.

Na jutro planujemy zdarzenie niecodzienne, wręcz bezczelne. Mając pod nosem zjazd PŚ wybieramy sie na zwiedzanie okolicy, oczywiście na nartach.  Trudny to wybór, ale tutaj po prostu jest pieknie.

Spotykamy na krzesełku lokalnego przewodnika. Pomysł powstał już wcześniej, jest okazja więc pytamy:” Czy da sie wynająć helikopter i zjechać rano z Mt. Blanc?” – „Jasne odpowiada”. „Ile?”. „3 000/os (widząc minę dodaje) – te góry są niezwykłe. Tutaj nie pytaj o kasę. Obcowanie z tym miejscem jest bezcenne”

Szafa

W przyszłym tygodniu dostanę do testowania  (jako jeden z pierwszych szczęśliwców) zupełnie nowe buty Lange z lini XT. XT to nowa grupa „all mountain”, czyli o szerokim spektrum zastosowania. Cieszy uwalniana cholewka, przy równoczesnym zastosowaniu kształtu Race i fleksie 130! Podziele się wrażeniami po pierwszym dniu na stoku:)

Szafa

Długo nie trzeba było czekać i Schiffrin zawędrowała na podium. Ależ przebojowa jest ta dziewczyna! Emocjom poddała się podobno sama Lindsey pokazując wściekłość: „Jak to? Taki żółtodziób na podium? A właściwie, to miejsce na podium wybaczam …tylko dlaczego jest przede mną???”

Szafa

O rozmowie sobie przypomniałem przy okazji obcowania z meczem Djokowic – Murray. Świadomie napisałem obcowania, ponieważ transmisja prowadzona była równolegle w Eurosporcie. Zaczęli godzinę przede mną. Komentowałem trening zjazdu w Garmish. Pełna relacja do ostatniego zawodnika, 90 minut z plusem. Potem reklamy i slalom do kombinacji pań z St. Moritz. Jakieś 70 minut, do ostatniej zawodniczki. A oni tam … grali i grali. Akurat skończyłem na czas, żeby zobaczyć zakończenie. Czyli zdążyło przejechać 71 zawodników w Garmish, potem 45 zawodniczek w St. Moritz. A oni grali. Nawet wychodzący na czworaka z budki komentatorskiej Karol Stopa odczuł trudy spotkania. Nie wiem jak oni to robią, albo raczej co popijają schowani pod ręcznikiem zarzuconym na głowę, ale Serb ze Szkotem w piątej godzinie, po kilku kryzysach, które powaliły by konia, śmigali dalej po korcie jakby dopiero zaczęli.

Będąc świadkiem takiego wydarzenia wnioski nasuwają się same: najgorzej – to my, czyli narciarze się nie mamy!

Szafa

Na czym polega fenomen techniki jazdy szwajcarskiego młokosa – B Feuz’a? Popatrzmy na jego jazdę. Najlepiej widać na filmiku z treningów w Argentynie. Sami zobaczcie:

Co widać? Trochę jak Daniel Albrecht przed wypadkiem – perfekcyjne poukładanie techniki. Powtarzalność skrętów onieśmiela. Ciało uwolnione, niezwykle lekka jazda– nogi płynnie przechodzą z lewej na prawą stronę. Tułów odcięty od nóg – nieruchomy, cały czas skierowany w dół stoku. Zwróćcie uwagę na ustawienie ręki wewnętrznej, bliższej tyczki. Sposób trzymania ręki w momencie wyjścia ze skrętu ułatwia zsynchronizowanie odpowiedniego układu ciała oraz idealnego timing-u – prawidłowego rozpoczęcia kolejnego skrętu. Oczywiście trzymając ciało z przodu! Pracują nogi, a raczej – kolana i podudzia, żadnych zbędnych ruchów! Perfekcyjny, lekki carving.

Pomimo że jest specjalistą od konkurencji szybkich, najwięcej dni treningowych przed sezonem poświęca na gigant, od którego tak naprawdę wszystko się zaczyna! To właśnie w skręcie gigantowym na bramkach czy w jeździe luźnej mamy najwięcej czasu na prawidłowe poukładanie własnej sylwetki. Na pytanie zadane Beatowi: „Co zmieniłeś w treningu przez ostatni okres? Co dało taki nagły progres i miejsce na topie?” Odpowiada: „Przez ostatnich kilka lat wykonywaliśmy z trenerem tą samą pracę, która teraz przynosi efekt. To dało czucie nart przy dużej prędkości!”

Patrząc na sposób jazdy Feuz’a, proponujemy zastanowić się nad swoją jazdą. Każdemu życzymy poczucia podobnej lekkości i płynności w jeździe. Nawet nie będąc ekspertem, każdy łatwo zauważy fenomen tego zawodnika. Podsumować cytujemy raz jeszcze: „Przez ostatnich kilka lat wykonywaliśmy z trenerem tą samą pracę, która teraz przynosi efekt” Tylko jaka pracę? Tutaj tkwi sekret. Współaytorem tego tekstu jest Maciek Bydliński, z którym „popełniliśmy” obok książki jeszcze kilka tekstów i fajnie (przynajmniej moim zdaniem) to wychodzi.

Szafa