Trening narciarski, technika jazdy na nartach - Szafrański » jazda na nartach

Na czym będziemy jeździć w nowym sezonie?

Marcin Szafrański — Mon, 12 Mar 2012 21:43:38 +0000

Początek marca to ostatni moment na dokończenie zamówień sprzętu. Z jednej strony gonitwa jak to w sezonie a z drugiej strony zmuszany jestem do składania zamówień, czyli na razie do wirtualnego wydawania kasy (która wkrótce stanie się realna). Na oficjalne testy czasu nie ma, narty testuję gdzie się da, czyli trochę na „czuja”. Znam ten świat, potrafię zwęszyć nowinki i oddzielić ściemę, którą co roku karmią nas producenci Wybór już prawie zapadł, pozostaje dopracować ilości.

Moi drodzy. Ci, którzy będziecie z nami jeździć w nowym sezonie. Ci, którzy co roku korzystacie z wypożyczania naszych nart. Oto werdykt:

Zaczynając od góry: GS Master rządzi (od kilku lat), pojawi się jednak mocny konkurent w postaci NORDICA GS WC Plate. Idąc w tym samym kierunku co Rossignol, inżynierowie pracujący dla Nordica stworzyli narty komórkowe o 19to metrowym promieniu skrętu. Do tego rasowa płyta + piston. Cena detaliczna wprawdzie onieśmiela, …ale pewny jestem że będzie moc!!! Te narty są szybkie i piękne (marzenie każdego twardziela:))

W nartach komórkowych do krótkich skrętów stawiam na Rossignola Radical SL WC. Czy rock’er w nartach SL to nie przesada? Nie!!! Sprawdzałem.

W sportowych, ale nie zawodniczych nartach bez większych zmian. Dwie nowe firmy: Stoeckli i Blizzard. W Stoeckli szczególnie cenię model SX, choć cała kolekcja to dopracowany sprzęt. Blizzard natomiast wymyślił coś pomiędzy komórkami a nartami „cywilnymi” – model WRC. 20 – metrowy promień dla lekkiej i solidnie trzymającej narty to jest to.

Z nart nie nazywanych jako sportowe pojawi się nowa linia Pursuit firmy Rossignol. Normalnie nie biore do reki, czy raczej nie zakładam takich nart … ale po testach kupiłem. Sami sprawdzicie.To tyle. Będzie więc mój subiektywny wybór z rynku: Blizzard, Blossom, Dynastar, Head, Nordica oraz Rossignol. Niby dużo firm, ale wybrałem tylko modele, które naprawdę jeżdżą dobrze. Jeszcze raz podkreslam, to mój subiektywny wybór. Jestem jednak przekonany, że bedziecie zadowoleni.

Szafa

Trzy doliny :)

Marcin Szafrański — Tue, 06 Mar 2012 20:34:33 +0000

…ale się działo!

Na poczatek w Wiśle test Rossignol’a:

Lekko nie było, choć nie powiem, zeby się z chłopakami z PM Sport nie pracowało na wesoło. Test zrobiony najlepiej jak to mozliwe w panujacych warunkach sniegowych. Pakowanie i do Brennej, gdzie już od dnia poprzedniego część firmy Glaxo walczyła na stokach.

Zawody, pakowanie …i wylot. Od niedzieli startuje impreza dla Orange. 120 osób. Narciarze, snowboardziści, spacerowicze.

Wisła, Brenna i Szczyrk. Takie polskie trzy doliny. Trzy dni. Trzy wielkie imprezy. Szaleństwo, które już za nami. Po ostatnich dniach moge powiedzieć, że ta zima już za nami. Oczywiście szykuje się jeszcze kilka rzeczy, ale to już pestka… Nie. Czujności nie wolno tracić nigdy.

Narciarstwo vs. Tenis

Marcin Szafrański — Sat, 28 Jan 2012 14:29:30 +0000

Przy okazji oglądania wielkiego tenisa z Australii wdałem się w dyskusję z żona o tym, który sportowiec ma bardziej ciężko. Ewa kiedyś pogrywała w tenisa, ja – wiadomo po której stronie stanąłem. Że zimno, a w Australii super. Że widziałem narciarzy po zawodach ledwo chodzących, zakwaszonych na maksa. A w ogóle to trenować trzeba nie zależnie od warunków i przez cały rok. Nikt nikogo nie przekonał.

O rozmowie sobie przypomniałem przy okazji obcowania z meczem Djokowic – Murray. Świadomie napisałem obcowania, ponieważ transmisja prowadzona była równolegle w Eurosporcie. Zaczęli godzinę przede mną. Komentowałem trening zjazdu w Garmish. Pełna relacja do ostatniego zawodnika, 90 minut z plusem. Potem reklamy i slalom do kombinacji pań z St. Moritz. Jakieś 70 minut, do ostatniej zawodniczki. A oni tam … grali i grali. Akurat skończyłem na czas, żeby zobaczyć zakończenie. Czyli zdążyło przejechać 71 zawodników w Garmish, potem 45 zawodniczek w St. Moritz. A oni grali. Nawet wychodzący na czworaka z budki komentatorskiej Karol Stopa odczuł trudy spotkania. Nie wiem jak oni to robią, albo raczej co popijają schowani pod ręcznikiem zarzuconym na głowę, ale Serb ze Szkotem w piątej godzinie, po kilku kryzysach, które powaliły by konia, śmigali dalej po korcie jakby dopiero zaczęli.

Będąc świadkiem takiego wydarzenia wnioski nasuwają się same: najgorzej – to my, czyli narciarze się nie mamy!

Szafa

Jaki powinien być kask narciarski?

Marcin Szafrański — Fri, 20 Jan 2012 15:11:50 +0000

Pytanie pierwsze: Czy zastanawialiście się kiedyś z jaka prędkością zjeżdża przeciętny sprawny narciarz na dobrze przygotowanym stoku? Szybko! Czasami bardzo szybko. Nawet do 90 km/h

Pytanie drugie: Jakie będą konsekwencje, jeśli przy takiej prędkości narta gwałtownie zakrawędziuje…?

Pytanie trzecie: Czy wiecie z jaka prędkością upadł Scott MacCartney w zjeździe w Kitzbuehel??? Upadł, najeżdżając na skocznię przed metą z prędkością ponad 150 km/h!!!

Pomysł na napisanie poniższego materiału powstał podczas zawodów w Soelden – inauguracji PŚ 2011/12. Zostałem zaproszony na konferencje prasową firmy POC, prezentację nowego kasku Race. Ambasadorami, gwiazdami i prowadzącymi imprezę byli Julia Mancuso oraz Patrik Jaerbyn. Tłumaczyli wprost: bezpieczny kask nie może być lekki!!! Dopasowując kask w sklepie kierujemy się rozmiarem, wyglądem. Mało kto zastanawia się nad zastosowaniem w praktyce.

Odpowiedź na pytanie jak powinien być zbudowany najbezpieczniejszy kask jest prosta: Im większy i bardziej napakowany decymetrami powłoki absorbującej tym lepiej. Dochodzimy tutaj do absurdu ponieważ nikt nie zaproponuje narciarzom kasku, który ma na przykład dziesięcio- centymetrową ściankę. Analizując poważniejsze wypadki, które miały miejsce na zawodach PŚ w zjeździe okazało się, że siła uderzenia kasku o lód przewyższa o wiele standardy jakie są przyjęte dla norm Uni Europejskiej. Szczegółowa analiza wykazała, że prędkość uderzenia przewyższa przyjęte standardy o 20 – 300%!!! Przyjęta norma UE to: 5 m/s, jednak zawodnicy podczas zjazdu mają średnią predkość około 8-16 m/s. Popatrzcie jak kuriozalnie wygląda to w teorii:

Aby po prostu dopasować się do narzuconych norm obowiązujących w UE teoretycznie dało by się skonstruować kask o grubości ścianki 5 – 6 milimetrów. Takie kaski nie istnieją. Większość kasków ma 20 mm grubości (czyli czterokrotnie więcej niż minimalna wymagana w teorii grubość). Teoria swoją droga, ale spójrzmy na zastosowania w praktyce. Bezpieczny kask powinien mieć ściankę grubą na około 20 – 45 mm. W ekstremalnych przypadkach (np. podczas wspomnianego wypadku Macartney’a) grubość powinna dojść do 180 mm. To oczywiście absurdalne. Powstała potrzeba kompromisu pomiędzy teorią a bezpieczeństwem i komfortem zawodnika. Nowe kaski race będą cięższe o około 25%. Stawiając na bezpieczeństwo trzeba będzie się do tego przyzwyczaić.

Szafa