Temat wraca zawsze o tej porze roku. Opowiem w wersji najbardziej uproszczonej. Stopy są różne:

Buty są uniwersalne. Czyli nie są dedykowane do żadnego rodzaju stopy. Wyobraźcie sobie co dzieje się z gołą stopą biegacza? Rozpłaszcza się podczas każdego lądowania. Im dłużej biegniemy, tym mięśnie słabsze i stopa „siada” bardziej.

Znacie pomysł na rozegranie zawodów Gardenissima? Na zboczach Secedy ustawiany jest co roku najdłuższy gigant na świecie. Niby proste, ale jak to będzie na gigancie długości 6 kilometrów, który jedzie się ponad 4 minuty? Niby jestem doświadczonym narciarzem ale kompletnie nie miałem pojęcia co mnie spotka. Bo i skąd? Znałem trasę: stromo (nawet bardzo) od góry i raczej płasko w dolnej części. Dobra – przejadę górę i jakoś się „dowiozę” po płaskim do mety. Byle nie wyglądało na styl Justyny Kowalczyk, byle zachować styl.

Oto jak to wszystko się odbyło:

5:30 pobudka

6:30 jedziemy w okolice mety. Jeszcze ciemno. Nagle pojawia się sporo samochodów. Cudem w ostatniej chwili łapiemy parking w okolicach wyciągu.

7:00 oglądanie. Jest pięknie. Wschód słońca pojawia się w okolicach startu. Zimno, trasa lodowa. Już podczas oglądania zauważyłem że to dość szybkie ustawienie. Miał być GS od góry, a tutaj … szybko będzie, oj szybko. Dolna część trasy to jeszcze większe zaskoczenie. Niby trasa wytyczona po wąskim pasku śniegu, ale ustawiający trasę jakby zamierzali się mścić na zawodnikach. Wydawało mi się, że zakręty zbieżne będą z przebiegiem trasy, a tutaj – powykręcane gdzie tylko się da. Czyli około 40 sekund na wprost i trzy kontry na stromym. I tak kilka razy.

8:00 start zawodów. Wszystko idzie super sprawnie. Wszyscy ( z wyjątkiem gwiazd PŚ) startują dwójkami co 30 sekund. Taki interwały startowe oczywiście spowodują że zawodnicy wymijać się będą na trasie

9:00 START. Jak wcześniej rozmawiałem z doświadczonymi „wyjadaczami” Gardenissimy – najważniejsze to wygrać swoją dwójkę i wjechać z przodu na dolną część trasy, gdzie wcześniejszy gigant podwójny łączy się we wspólne bramki. Zauważyłem rywala na sąsiednim czerwonym torze i zaraz ten problem odpadł. Pojawił się w kombinezonie i z kamera na kasku. Bardziej niepokoił ten jadący 30 sekund przede mną… Dopadłem biedaka jeszcze w górnej części na pierwszym przełamaniu terenu. Wyprzedzanie na GS to nie jest dla mnie sprawa oczywista. Przegoniłem dalej jeszcze jednego rywala i wpadłem na metę tuż za kolejnym. Jak organizatorzy to ogarniają, sam nie wiem? Wydaje się jednak, że czasy mierzone są poprawnie.

Trasa jest naprawdę trudna i szybka. Cała twarda i lodowa. Bramki, które wydawały się szeroko rozstawione pojawiają się nagle. Często zaskakująco szybko.

12:00 Posprzątane. Nie ma śladu po zawodach. Przejechało 700 zawodników !!!

Trasę da się przeżyć. Zostało mi nawet trochę energii „żelaznej rezerwy”. Fajnie było zmierzyć się z Hanesem Raicheltem, który jest ostatnio w niezłym gazie. Porównując czas do zwycięzcy podkreślam pewna niesprawiedliwość: Hanes startował ze zwykłej fotokomórki ( a nie zapadni wypuszczającej zawodnika) i co najważniejsze nie musiał nikogo wymijać na trasie tak to jest – gwiazdy maja łatwiej na starcie.

Miło popatrzeć na tylu wielbicieli narciarstwa bawiących się wspólnie. Mniej lub bardziej zaangażowani wszyscy przeżyli świetny dzień. Jeśli tylko się uda to zamierzam to powtórzyć ponownie za rok. Tylko wtedy przyjadę wcześniej aby potrenować GS. Tego najbardziej mi brakowało. Zresztą nieważne. Najważniejsza była dobra zabawa i takie wspomnienia pozostaną.

Więcej zdjęć oraz wyniki: http://www.valgardena.it/gardenissima/index_eng.html

Szafa

Na poczatek w Wiśle test Rossignol’a:

Lekko nie było, choć nie powiem, zeby się z chłopakami z PM Sport nie pracowało na wesoło. Test zrobiony najlepiej jak to mozliwe w panujacych warunkach sniegowych. Pakowanie i do Brennej, gdzie już od dnia poprzedniego część firmy Glaxo walczyła na stokach.

Zawody, pakowanie …i wylot. Od niedzieli startuje impreza dla Orange. 120 osób. Narciarze, snowboardziści, spacerowicze.

Wisła, Brenna i Szczyrk. Takie polskie trzy doliny. Trzy dni. Trzy wielkie imprezy. Szaleństwo, które już za nami. Po ostatnich dniach moge powiedzieć, że ta zima już za nami. Oczywiście szykuje się jeszcze kilka rzeczy, ale to już pestka… Nie.  Czujności nie wolno tracić nigdy.

Na zdjęciu można już  sobie wyobrazić zarys kolejki krzesełkowej, która wystartuje z ul. Karbowej i wywozić będzie narciarzy pod schronisko na Dębowcu. Zaskoczony byłem tempem prac, ale sprawę wyjaśnili pracownicy przygotowujący teren. „Trzeba zdążyć zanim ekolodzy się przebudzą” – z rozbrajającym uśmiechem wyjaśnił jeden z pracowników. Rzeczywiście lokalne ugrupowania ekologiczne znane są z wybitnej kreatywności i „położyły” wiele inwestycji. Wygląda, że teraz się uda.

Nareszcie bielszczanie będą mieli w zasięgu paru minut czteroosobowe krzesełko o długości ponad 600 metrów i średnim nachyleniu, dostępnym dla wszystkich. Do tego oczywiście oświetlenie, naśnieżanie oraz parkingi. 65 metrów w najwęższym miejscu.

Podobno to kompromis, zawarty z ekologami za Szyndzielnię… jesli to prawda to nie trzeba być błyskotliwym biznesmenem żeby stwierdzić że to interes do d. Ale ja i tak się cieszę z tego co powstaje. Przynajmniej dzieciaki będą miały gdzie jeździć.

Szafa

Miło, że znalazł czas i potrenował z nami GS na campie w Mostach. Tymbardziej miło, że ponoć widywano go tu i uwdzie w centrum Szczyrku w dniu poprzednim… ja w te plotki nie wierze . Napewno jak kazdy zawodnik chodzi spac o 22:00 Nieważne zresztą. Miło popatrzeć na kogoś kto troszkę inaczej przemieszcza się pomiedzy bramkami GS.

Czy Maciek jeszcze się u nas pojawi? Na pewno, jak rok temu spotkamy sie podczas majówki w Soelden. Może więcej razy? Niech to pozostanie jako niespodzianka dla uczestników nastepnych treningów w Mostach.

Szafa

Trasa olimpijskiegio zjazdu w Sochi jest techniczna, kręta, długa i szybka. Jeśli dodamy do tego utwardzenie podłoża z użyciem dużej ilości wody, (co nieuchronnie musiało zakończyć się śliskimi kawałkami lodu) plus najdłuższe skoki – około 60 metrów, otrzymaliśmy widowisko iście gladiatorskie. Na tym tle naprawdę wysoko oceniam występ Maćka Bydlińskiego, który zdobył kolejne w tym sezonie punkty PŚ. Podziwiam za odwagę. Nie wiem czy wiecie, ale nasz zawodnik nie miał praktycznie żadnego treningu zjazdu. Trenuje podczas zawodów. Z takim przygotowaniem ruszenie na trasę w Sochi to może się wydawać – szaleństwo. Znam jednak Maćka, wiem jak jest skoncentrowany, świadomy swojej wartości. Ruszenie na trasę DH to wyrafinowana taktyka. Powinienem krytykować, a nie robię tego, za slalom do kombinacji. Dało się o wiele szybciej. Jednak punkty w zasięgu ręki kuszą…

Jako Polacy bardzo potrzebujemy motywacji. Gdyby pojawił się mistrz w sportach alpejskich na miarę narciarstwa klasycznego zostałby bogiem. Jak Adam Małysz, albo bardziej. Nie twierdze, że zostanie nim Maciek. Kto to przewidzi? Jednak bez osobistej wiary w sukces tego zawodnika nie byłoby mojego zaangażowania. Jestem naiwniakiem, boli mnie wysłuchiwanie problemów Maćka, wiem jak szwankuje organizacja, wiem gdzie jesteśmy. Jednak wierzę! Takiego talentu nie mieliśmy dawno. Nie sięgam do historii. Wtedy sport był amatorski, teraz rządzi kasa. Jeśli zorganizujemy szansę na trening i konfrontacje z najlepszymi, Maciek jej nie zaprzepaści.

Co robić? To sprawa trenera. Nie mam takiej wiedzy jak Vlado -trener Maćka. Co jednak widzę? Najpierw potrzebne dobre, szybkie narty DH (kto zna głębiej temat, potwierdzi). Dużo dobrego treningu w konkurencjach szybkościowych w okresie letnim, np. w Chile z najlepszymi. Potem solidny trening w Europie SL. Dużo, dobrego treningu SL! To moja płytka, prywatna analiza. Wierzę, że słuszna to droga. Miejsca w 30 PŚ, również w innych konkurencjach niż SL i kombinacja są w zasięgu. Od tego wszystko się zaczyna. Sami zobaczcie historię innych mistrzów.

Szafa

O rozmowie sobie przypomniałem przy okazji obcowania z meczem Djokowic – Murray. Świadomie napisałem obcowania, ponieważ transmisja prowadzona była równolegle w Eurosporcie. Zaczęli godzinę przede mną. Komentowałem trening zjazdu w Garmish. Pełna relacja do ostatniego zawodnika, 90 minut z plusem. Potem reklamy i slalom do kombinacji pań z St. Moritz. Jakieś 70 minut, do ostatniej zawodniczki. A oni tam … grali i grali. Akurat skończyłem na czas, żeby zobaczyć zakończenie. Czyli zdążyło przejechać 71 zawodników w Garmish, potem 45 zawodniczek w St. Moritz. A oni grali. Nawet wychodzący na czworaka z budki komentatorskiej Karol Stopa odczuł trudy spotkania. Nie wiem jak oni to robią, albo raczej co popijają schowani pod ręcznikiem zarzuconym na głowę, ale Serb ze Szkotem w piątej godzinie, po kilku kryzysach, które powaliły by konia, śmigali dalej po korcie jakby dopiero zaczęli.

Będąc świadkiem takiego wydarzenia wnioski nasuwają się same: najgorzej – to my, czyli narciarze się nie mamy!

Szafa

Już za godzinę miałem usłyszeć w słuchawkach tekst z tytułu wpisu. Uwielbiam to. Wyobraźcie sobie największą karykaturę językową w wykonaniu francuza mówiącego po angielsku. Oni to chyba robią specjalnie.

Ale cóż. Jak na wyświetlaczu mojej komórki zobaczyłem wyświetlonego Witka Domańskiego, już wszystko wiedziałem przed rozpoczęciem rozmowy. Kitz odwołane. Dawno mnie to już nie spotkało. Przyznaję, że zawalony ostatnio ilością roboty straciłem czujność i nie sprawdziłem pogody oraz faktu, że odwołany został dzień wcześniej ostatni trening.

Co robią o 9:30 bezrobotni w Warszawie? Piszę w liczbie mnogiej ponieważ dzisiaj Okno miał rozpocząć karierę komentatorską. Przygotowany jak do matury, a tutaj… Pozostało nadrabianie zaległości, ale najpierw dzień od tyłu ponieważ właśnie startował nowy karaibski film J Deepa. Swoja droga polecam. Człowiek po wyjściu z kina trochę odruchem Pawłowa spodziewa się że jest wieczór, a tutaj – proszę cały dzień przede mną. sytuacja tym bardziej niekomfortowa, że damska część naszych trenerów zmaga się z zimą i mrozem w Mostach. Takie czasy. Chciały mieć po równo…

Szafa